تبلیغات
دیزاین داریوش - شعر ازدواج

شعر ازدواج

 

            

 

صبح هروز مادرم غر می زد         خواهرم هی به من تلنگر می زد

که بیا زن بگیر آدم شو                    فارغ از غصه های عا لم شو

که بیا زن بگیر پیر شدی                 بی نهایت بهانه گیر شدی

زن نداری، عبوس و غمگینی            زندگی را سیاه میبینی

زن بگیری همیشه کیفوری              از غم و غصه تا لبه ی دوری

آسمان رنگ تازه میگیرد                   از تو دنیا اجازه می گیرد

شاه داماد می شوی پسرم             پادشاهی کن ای تاج سرم

هر چه تلخیست می شود شیرین   یک نباتست..... بیا و ببین ....

زندگانیت می شود شیرین               نا گها از شرار تابش زن

می کند روشن از خودش، شب تار را جان تو مثل ،نور لامپ هزار!

کاملا رو براه خواهی شد          مثل خورشید و ماه خواهی شد

سرو وضعت ردیف.....جنتلمن   صاف و صوف و اتو کشیده......خفن

جمع خاهی شد از خیابان ها         از سر کوچه ها و میدان ها

خانه ات توی "کوچه ی خوشبختی"مثل خانی نشسته ای بر تختی!



برچسب ها: طنز عاشقانه،
ادامه مطلب
[ چهارشنبه 17 اردیبهشت 1393 ] [ 11:21 ق.ظ ] [ داریوش ]